Rustdag en naar de kapper in Ourazazate
Maandag 27 september
Marokko - Ouarzazate
We hebben vandaag weer een rustdag. Ouarzazate is een mooie, moderne Marokkaanse stad die vrij toeristisch is.
Marokko is het lieverdje van de filmwerels met in het bijzonder Ouarzazate vanwege de mooie lokaties; de Hoge Atlas in het noorden, de woestijn in het zuiden en in het oosten het grote stuwmeer El-Mansour-Eddhabi.
Van de mooie lokaties hebben we gisteren al erg kunnen genieten tijdens de fietstocht hierheen. Het fietsen werd regelmatig onderbroken voor een foto-stop. Vooral de oevers van de rivier de Dades met de dorpjes en burgten daarlangs probeerden we in onze fototoestelletjes te vangen (wat vaak niet lukt. Zo mooi als in werkelijkheid krijg je het niet gefotografeerd)
Na de overheerlijke 'sweet and sour' nassi van Trudy, de afwas waar we weer enthousiast met z'n allen op aanvielen (nee Rolf, niet nog meer drogers) en daarna nog koffie met gebak omdat José haar Jan jarig was, gingen we allemaal onze eigen weg.
Maarrrr, niet voordat de was geregeld was, die we met z'n allen toch alweer een week hadden opgespaard. Met enige tegenzin en hulp van mij, wilde de dochter van de hoteleigenaar wel wijzen waar de wasmachine stond, waarop ik samen met haar naar de top van het hotel klom, waar we op een prachtig dakterras belandden met uitzicht over de stad. Nog een ruimte verder kon er gewassen worden en de was wapperde snel droog daar hoog in de lucht.
Daarna met Johan, José, Dielof, Joyce, Trudy en Fred richting stad om een beetje sfeer te snuiven. De gezelligheid bleek wat ver weg waarop Fred snel afhaakte.
Johan, José en Joyce hadden er flink de vaart in en dus bleven we met een groepje van drie achter. Op de weg terug naar het hotel konden we het niet laten een mooi Marokkaans winkeltje in te gaan waar sieraden verkocht werden, Het winkeltje werd gedreven door Sammie, die ons in half Frans half Engels vertelde over de omgeving, verhalen over herkomst en betekenis van sieraden, ondertussen kopjes thee zette, krukjes aanschoof en niet rustte voordat we met iets moois de deur uit gingen. Het was een leuke ervaring maar het werd wel een latertje.
Ondertussen grijpt het diarrhee-virus nog steeds om zich heen en heeft een volgend slachtoffer gemaakt. We proberen nog meer en beter op de hygiëne te letten (meer handen wassen en een scheutje Dettol door het laatste spoelwater van de afwas , geen ongeschild fruit en natuurlijk geen water uit de kraan. Ook niet voor het tanden poetsen!)
Het contact met de Marokkanen hier in de stad verloop erg ontspannen. Mohammed, de zoon van de eigenaar rijdt met Ben de stad door om één en ander in te kopen. Zelfs nieuwe batterijtjes voor Dielofs gehoorapparaat weet hij te regelen. Ook blijkt Mohammed bereid om ons de stad te laten zien.
En dan de kapper, die na een knipbeurt voor Trudy en Alice, gezellig met ons meeloop om de weg te wijzen naar apotheek en Hamam.
Vanmiddag nog een bezoek aan de plaatselijke Hamam om ons grondig te laten schoonschrobben op Marokkaanse wijze voordat we straks bijna geen water meer zullen zien.
Tot de volgende keer
Liefs Alice
Van N'Zala naar Goulmina
Vandaag van N'Zala naar Goulmina. Van hoog in het Atlasgebergte weer naar beneden dus.
De ochtend was prachtig. Weer een klim met mooie uitzichten. Ik hoop dat het me nog lukt om foto's bij te voegen, maar het is al weer laat. 22 uur geweest en ik weet niet meer hoe het moet!!!!!
Misschien wil Rolf me straks even helpen. We zitten met z'n viertjes illegaal te internetten op een terrasje op de camping in Goulmina. Net nog even met een paar op de markt wezen kijken, maar het mannengehalte lag daar zo hoog en in de kraampjes werden alleen nog maar dadels verkocht,zodat we weer snel terug naar de camping gingen, waar de mannen net klaar waren met de afwas,
Inmiddels hebben we het hoge Atlasgebergte weer achter ons gelaten. Het tweede deel van deze dag zagen we dat al aan het landschap; kaal, stenig en zonder teken van leven. Zelf de herders, die we gisteren zo vaak tegen kwamen, zie je hier nauwelijks. Zelf hadden we ook niet op zo'n uitgestorven, woesijnachtig gebied gerekend, waardoor we bijna met een tekort aan water zaten. En bij een temperatuur van 40+ is dat niet fijn. Het was een beetje afzien, maar we hebben de 156 km toch weer gered. Ennnnnnnnnnn...., we werden getrakteerd op een camping mét zwembad en dat was toch wel erg lux.
Gisterenavond trouwens, voor mij, de eerste keer gezongen bij het gitaarspel van Johan (Bob Dylan en wat Ierse drankliederen
Voor morgen staat er weer 125 km op het programma. Herman kon mij nog niet vertellen of er nog veel geklommen moet worden dus dat wordt afwachten. volgens mijn hebben we de hoogste bergen gehad.
Net Lex nog even aan de telefoon gehad en ik begreep dat Co dinsdag begraven wordt. Het blijkt zo dubbel allemaal en ik heb vandaag ook weer veel aan hem gedacht. Zeker tijdens de prachtige afdaling van vanmorgen. Wij zullen dinsdag een alternatieve, eigen dienst hebben ter nagedachtenis aan Co.
Van afgelopen dagen heb ik ook nog stukjes geschreven, maar die komen later. Ik schrijf nu op de laptop van José omdat die van mij geen verbinding heeft.
Tot gauw en veel liefs
Alice
Van Fes naar de auberge in Cap Zad
Woensdag 22 september
Vanaf Fes de Atlas in
Kwart voor zes staan we op vandaag. Het wordt een lange tocht en er moet veel geklommen worden. Later bleek dat we het hoogte-record zouden breken. Onze eerste dag in het Atlasgebergte klommen we ruim 2300 meter! Aan het einde van de dag kreeg ik de trappers bijna niet meer rond. Het was soms echt afzien!
Maar wat was het mooi! Er werden vergelijkingen gemaakt met Afganistan en Mongolië. Dat sloeg vooral op een hoogvlakte van het Atlasgebergte waar we lange tijd overheen fietsten. Een ruig, kaal, bergachtige vlakte waar we ook voor het eerst nomaden in tenten zagen en héél veel kuddes schapen met hun herders. Verder mannen, vrouwen en kinderen op paarden en ezels. Waar gingen ze allemaal naar toe?
En ondertussen raasden door dit rustieke beeld gewoon het moderne én minder moderne (vracht)verkeer. Het blijft spannend hoe dat allemaal lans ons heen dendert. We worden ook regelmatig getrakteerd op stinkende, zwarte dieseldampen. (Rolf:'Je kan beter 2 pakkies zware shag roken!')
Aan het einde van de dag kwamen we eindelijk om 17.30 uur aan bij de camping die een 'auberge' bleek te zijn. Een soort roze fata morgana in een woeste omgeving. De eigenaar, een 58-jarige Marokkaan en gepensioeneerd militair (gelegerd geweest in de Westelijke Sahara) ontving ons enthousiast en deed zelfs mee met de rek- en strek oefeningen die wij dagelijks doen. We hoefden geen tenten op te zetten maar mochten een plek in de auberge zoeken voor een klein bedragje. Hij was waarschijnlijk blij dat er iemand langs kwam.
Morgen weer verder de Atlas in. Fred gaat ons weer vergezellen op de fiets na een paar dagen ziek te zijn geweest. Hij reed lekker mee in de truck en lijkt nu opgeknapt.
Joyce fietste ipv Fred mee wat heel gezellig was. Wel zwaar nog voor haar na het ongeluk van een paar weken geleden.
Ik hoop dat we morgen fitter zijn dan vandaag. We waren namenlijk allemaal aan de sch....terij. Zie foto van Herman die voor de zekerheid zijn rol wc-papier achterop z'n fiets had.
Liefs
Alice
Donderdag 23 september
Vandaag staat er een route gepland van 110 km. Vanaf Col de Zad op ruim 2000 meter naar N’Zala. We startten met een korte, stevige klim die me slecht afging. Eén dagje diarrhee en al m’n krachten zijn weggeëbt. Niet te geloven. Mijn geluk was dat we al op 2000 meter zaten en na mijn onfortuinlijke klim mochten we 20 km dalen.
Het landschap was weer indrukwekkend mooi. We kwamen in het hogere gedeelte van het Atlasgebergte. De maximale hoogte van vandaag was 2198 meter en we klommen 807 meter. Morgen is de planning om 154 km te fietsen naar Goulmina. Ben benieuwd of ik een beetje meekom, want vandaag was het echt verschrikkelijk met m’n benen gesteld.
Vanmiddag gelunchd op een berg waar al snel een bedoeïne vrouw en kind bij ons aanschoof. Ze maakten een hongerige indruk dus we hebben maar één en ander met elkaar gedeeld. Een pakje drinken, een sinaasappel en een half karrewiel (brood) namen ze glimlachend aan. Bij het doen van een paar oefeningen moest het jongetje erg lachen. Het moet ook een hilarisch gezicht zijn om een stel raar uitgedostte buitenlanders midden in de bergen van die rare bewegingen te zien maken.
Ook de eerste dromedarissen gespot. Hij leek het fotograferen niet te kunnen waarderen, maar José had haar kans al gepakt. Ik vind het vaak moeilijk om foto’s van mensen te nemen, maar aan de andere kant stuit je soms op mooie situaties en zou ik de foto toch graag willen maken. Weet nog niet hoe ik dat ga oplossen.
Inmiddels, om 14 uur weer op de camping aangekomen. Een mooi gebouw in dezelfde kleur van het landschap waar we wederom een kamer met een echt bed kunnen bemachtigen, omdat het zo goedkoop is hier en daarbij de camping bestond uit een stenig veldje in de brandende zon.
We werden ontvangen door een beheerder met zijn vrouw (kindje op haar rug) met een paar kannetjes mintthee.
Herman ging meteen de omgeving verkennen en dook daarbij in de langsstromende rivier. Een poeltje van 2 bij 3 waar hij net aan in pastte. Vrij modderig ook.
Liefs Alice
Rustdag in Fes
Lieve allemaal
Als eerste wil ik zeggen dat het goed gaat met ons allemaal. Maar met de verzending van mijn berichtjes op dit blog zit het niet mee. Ook vanavond niet omdat de stroom bijna op is.
Dusssssssssss, een superkort berichtje. Vandaag de historische stad Fes ingeweest. Super mooi. En morgen een begin met het Atlas gebergte. Zeker 2000 meter klimmen. En....ja Petra, ik kanze bijhouden!!
Liefs Alice
We zijn in Afrika!
Lieve allemaal,
Nou, ik had dus net een heel verhaal geschreven, maar dat is helaas per ongeluk gewist.
Iedereen trouwens héél erg bedankt, alweer, voor de lieve ondersteunende berichtjes, die ik natuurlijk zal overbrengen aan de groep.
Het is al laat en donker hier in Marokko en de muggen steken nogal, dus ik hou het kort.
Marokko is prachtig. Aardige, enthousiaste mensen. Veel getoeter voor ons op de weg enz...
Wel veel gaten in de weg en putten zonder deksel!!
Het genieten lukt ons zeker wel, maar levert natuurlijk ook veel gemengde gevoelens op. We zijn dan ook erg blij met de reacties van velen die ons ondersteunen in onze keus
Net nog wel even met Ben, José, Dielof en Trudy over de boulevard hier wezen lopen en een ijsje gehaald bij een ijscoman die wel 9 ijsjes tegelijk kon vullen. Die moést natuurlijk even door Ben op de foto worden gezet.
Morgen 130 km fietsen in de bergen dusssss, ik ga nu snel mijn, té dunne, matje opzoeken.
Ik hoop tot snel met een nieuw berichtje.
Liefs
Alice
Eerste fietsdag
Gisteren, donderdag 16 seotember vertrokken we nog voor zonsopgang richting Algaciras. We startten vanaf de camping in Ronda.
De dag ervoor waren Lex en ik daar aangekomen en warm onthaald door de fietsgroep. Lekker met elkaar gegeten en een eerste nacht op de harde matjes. Lex er nog bij gewurmd in het te kleine tentje, wat was het warm!!
Maar we vertrokken dus donderdag en begonnen aan een stevige klim. Ko reed even naast me en vroeg of ik er zin in had. We beloofden elkaar op dat moment dat we de twee komende maanden zouden gaan genieten. Dat stond voorop.
Nog geen 10 minuten later gebeurde het ongeluk. Ko is er niet meer en ik kan het niet geloven.
Mijn eerste reactie was, stoppen met alles! Maar na gesprekken met de groep en Lex en door te bedenken waarom ik zo graag aan deze tocht wilde beginnen, heb ik besloten om door te gaan.
Een reden die zwaar meeweegt is het enthousiasme van Ko zelf en we hebben begrepen dat ook zijn familie het waardeert als er doorgefietst wordt.
Vandaag hebben we afscheid genomen van de Europa fietsers. Maar ook Martha, Addy en Bart gaan naar huis. En dat is heel jammer.
We hebben als Afrika groep besloten om gedurende twee weken Marokko in te trekken om met elkaar te ervaren of er nog genoeg vertrouwen is om de reis af te maken tot aan Burkina Faso.
Ik wil verder iedereen heel erg bedanken voor de lieve berichtjes. IK breng ze ook over aan de groep.
Veel liefs
Alice
Bijna weg!
Nou, het is bijna zo ver! Nog 2 nachtjes slapen
Dat is allemaal nog niet zo eenvoudig. We hebben als fietsers namelijk een bescheiden hokje toebedeeld gekregen in de truck dus de beauty-case mocht helaas niet mee.
Op dit moment staat alles wat mee moet uitgestald in mijn slaapkamer. Ik heb al geprobeerd het in een rugzak van Moran te proppen (veel handige kleine vakjes), maar dat is niet gelukt. Te klein.
Ook de zenuwen beginnen een beetje op te spelen. Straks ga ik het niet redden. Ben ik een blok aan het been van de groep! Zij zijn vast al super getraind na 4 weken fietsen en na dePyreneeënreeds bedwongen te hebben!
Vrijdag nog een afscheidsborrel met de collega's gehad. Veel lieve kadootjes. Vooral het gelukspoppetje van Nel maakte grote indruk al viel hij aan het eind van de avond al een beetje uit elkaar. Hij heeft inmiddels een veilige plek gekregen.
Werk afgerond. Afscheid vancliënten. Ja, ik weet het. Het zijn maar twee maanden.
Vandaag afscheid van familie (Help, ik ben nog nooit zo lang van huis geweest!) en dan dinsdag heel vroeg op het vliegtuig.
Trouwens, vanmorgen tijdens een laatste trainingsrondje vertelde Trudie dat het haar was opgevallen dat er via Lexro-leveranciers zoveel sponsorgeld binnenkwam. Dat is echt super! Allemaal heel erg bedankt!,
Ik hoop dat ook de bestellingen die ik per sms ontvang van de fietsers nog in de tas passen en het gewicht binnen de perken houdt. Aan de likdoornpleisters die mee moeten voor Johan en Siem zal dat niet liggen. De extra massageolie geeft meer problemen
Nou, dit was een inleidend praatje en voor mij een laatste oefenmoment. (hoe werkte dat blog ook alweer?). Heb ik straks eindelijk eeninternetcafégevonden en dan weet ik niet meer hoe het moet! Dat blijft sowieso spannend of het bijhouden van dit blog gaat lukken. Ik ga mijn best doen!!
Groetjes, liefs en tot het volgende verhaal, ik denk in Marokko of nog even in Spanje.
PS: Misschien ga ik morgen toch nog maar een biertje halen op de Limmer kermis